استعفا دو هفته مهلت دارد؛ دانش، هیچ.

همه می‌دانند باید نوشته شود. کسی نمی‌نویسد — نه از تنبلی، بلکه چون نوشتنش کارِ اضافه است: باید سیستم دیگری را باز کنی، فیلد درستی را پیدا کنی، و چیزی را که همین الان در ذهنت روشن است تبدیل کنی به متنی که برای غریبه معنا داشته باشد.

پس دانش همان‌جا می‌ماند که ارزان‌ترین جای نگه‌داشتنش است: ذهن یک نفر، یا تِرِدی در واتساپ که فقط دو نفر عضوش هستند.

راه‌حل، سخت‌گیری بیشتر نیست. این است که ارزان‌ترین جای نگه‌داشتن دانش، همان جایی باشد که به کار می‌آید.