نسبتها، و اینکه «—» یعنی چه
نسبتی که محاسبه نشده، دلیلش را میگوید. هیچوقت صفر نمیشود.
قاعدهٔ اصلی: نداشتن، صفر نیست
اگر ورودی یک نسبت موجود نباشد، نتیجه خالی است و کنار آن نوشته میشود چرا. صفر گذاشتن بهجای «نمیدانیم» تنها راهی است که یک صفحهٔ تحلیل میتواند دروغ بگوید.
همین برای مخرج صفر هم صدق میکند: نتیجه خالی است، نه بینهایت.
قراردادهای علامت
تراز آزمایشیها هزینهها را مثبت (بدهکار) میآورند و بعضی صادرات، بدهی و حقوق صاحبان سهام را منفی. علامت از روی سرفصل تصحیح میشود، پس هزینهها درست جمع میشوند.
اگر ورودی بهشکلی باشد که تصحیح علامت را نامطمئن کند، بهجای عدد منفیِ بیمعنا، نتیجه خالی میشود و دلیلش «قرارداد علامت» نوشته میشود. یک نسبت بدهی منفی، عددی است که هیچکس نباید ببیند.
اگر هم جمع کل در سند آمده باشد و هم اجزایش، جمع کل ترجیح داده میشود — چون همان چیزی است که حسابرس امضا کرده.
چه چیزهای دیگری اینجا هست
- نشانهگذاری نسبتهایی که از حد تعیینشده رد شدهاند
- روند چند دورهای، با رشد نسبت به دورهٔ پایه
- تحلیل هممقیاس — هر سطر بهصورت درصدی از جمع کل
- تجمیع نسبتها در سطح مشتری، روی همهٔ پروندههایش
بعدش این را بخوانید
هنوز گیر کردهاید؟
اگر پاسختان اینجا نبود، بنویسید. یک صندوق واقعی است که پاسخ داده میشود.